گامی بلند به سوی معماری کاملاً مجزاشده (Disaggregated Architecture)
صنعت رایانش ابری و زیرساخت‌های سخت‌افزاری شاهد یک جهش ساختاری بی‌سابقه است. غول‌های فناوری دیتاسنتر با عبور از معماری‌های متداول monolithic، به‌طور رسمی وارد فاز پیاده‌سازی زیرساخت‌های قابل ترکیب (Composable Infrastructure) بر پایه استاندارد CXL 3.1 (Compute Express Link) شده‌اند. این تحول بنیادین، نحوه تخصیص پردازنده، حافظه رم و شتاب‌دهنده‌ها را در سطح رک‌های دیتاسنتر بازتعریف می‌کند و مفهوم جدیدی از بازدهی انرژی و تراکم پردازشی را به نمایش می‌گذارد.
پروتکل CXL 3.1 و تحقق حافظه اشتراکی بی‌درنگ (Zero-Latency Memory Pooling)
پیش از این، پدیده Stranded Memory یا حافظه بلااستفاده در سرورها، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های مهندسین شبکه و زیرساخت بود. با بهره‌گیری از پروتکل CXL 3.1 مبتنی بر گذرگاه PCIe 6.0، امکان اشتراک‌گذاری متقارن و مستقیم حافظه (Memory Pooling & Sharing) بین چندین سوکت پردازنده و کارت‌های شتاب‌دهنده مستقل فراهم شده است. این فناوری با پشتیبانی از توپولوژی‌های چندطبقه Fabric و تکنیک‌های تعامد حافظه (Memory Coherency)، تاخیر دسترسی به حافظه‌های خارج از پردازنده را به کمتر از چند نانومتر رسانده است.
یکپارچه‌سازی DPU و SmartNICها برای آزادسازی کامل پردازنده اصلی
در نسل جدید معماری سرورها، پردازنده‌های اصلی (x86 و ARM) دیگر درگیر پردازش ترافیک شبکه، رمزنگاری و مدیریت ذخیره‌سازی نمی‌شوند. با استقرار واحد‌های پردازش داده (DPU) مبتنی بر معماری RoCEv2 و پروتکل NVMe-oF، تمامی وظایف لایه شبکه، مجازی‌سازی Hypervisor و سیاست‌های Zero-Trust در سطح سخت‌افزار DPU پردازش می‌شوند. این امر موجب آزاد شدن ۱۰۰ درصدی هسته‌های پردازشی CPU برای بار کاری اصلی رایانش ابری و مدل‌های هوش مصنوعی شده است.
مدیریت هوشمند منابع دیتاسنتر با Optical Interconnects و زیرساخت فوتونیک
هم‌زمان با مقیاس‌پذیری نرم‌افزاری، لایه فیزیکی شبکه نیز دستخوش تغییرات بنیادین شده است. جایگزینی اتصالات مس با سوئیچ‌های نوری درون‌رکی (Silicon Photonics) و اتصالات Co-Packaged Optics (CPO)، افت سیگنال و مصرف انرژی را در پهنای باند بالای ۸۰۸ ترابیت بر ثانیه به‌شدت کاهش داده است.
کاهش شاخص PUE و کنترل دینامیک توان مصرفی
تلفیق معماری Composable با الگوریتم‌های پیشرفته تخصیص سخت‌افزاری، به ارائه‌دهندگان خدمات ابری اجازه می‌دهد تا در بازه‌های زمانی کم‌ترافیک، بخش‌های اضافی زیرساخت را به‌صورت سخت‌افزاری خاموش یا به حالت کم‌مصرف ببرند. این رویکرد، شاخص کارایی توان دیتاسنتر (PUE) را به عدد خیره‌کننده ۱.۰۵ نزدیک کرده و گامی کلیدی در بهینه‌سازی حرارتی و سخت‌افزاری سرورهای نسل آینده محسوب می‌شود.